Over mij

Ik ben Clasina van den Heuvel en ik houd mijn leven lang al van verhalen. Voordat ik kon lezen, verzon ik verhaaltjes; later vertelde ik ze aan anderen en nog later maakte ik er mijn werk van in de journalistiek. Het liefst wilde ik álle mensen, vooral degenen van wie nog nooit iemand heeft gehoord, spreken voor een groot magazine-artikel. Maar ja, alle verhalen van alle mensen passen natuurlijk nooit op papier.

Gaandeweg vroeg ik me af: kunnen mensen hun eigen verhaal, of dat van hun familie, of hun omgeving, veranderen? Kun je vaste patronen ombuigen? En hoe dan? Ik stuitte op de christelijke opleiding tot psychosociaal therapeut van De Roos Opleidingen, waar het precies gaat over deze vraagstukken, en schreef me in. Ik raakte onder de indruk: mensen kunnen veranderen, was de boodschap. Ze kunnen het ook níét doen. Ze hebben een keus. En tussen deze twee uitersten zit uiteraard een lang verhaal vol uitleg en nuances. Mensen zijn verbonden met onzichtbare draden - door de gebeurtenissen in hun leven, hun afkomst, via hun eigen onuitgesproken besluiten - waardoor ze doen wat ze doen. Als je verstrikt raakt in ongezonde manieren, is het de kunst om die kluwen te gaan ontwarren. Dat dit kán, vind ik boeiend en bemoedigend.

In 2026 haalde ik mijn diploma bij De Roos, volgde ik de aanvullende module Gezonde Relaties en startte ik in deeltijd een eigen praktijk. Die, dat kon haast niet anders, de Verhalenpraktijk moest heten. Want ook in therapie spelen verhalen een belangrijke rol: ter verheldering, als hulpmiddel, bij oefeningen om een gebeurtenis te 'herschrijven', en als complete methode via narratieve therapie. 
 Ik geloof niet dat het leven maakbaar is of dat therapie een toverstokje is - het leven kan een wildernis zijn, en het wereldnieuws maakt verdrietig. Maar soms kan het allemaal wel een beetje beter, met een beetje hulp.

Ik werk en leef vanuit een christelijke levensovertuiging. Dat betekent dat ik geloof dat God alle mensen ziet, hen beter kent dan zij zichzelf kennen, en dat Hij paden baant waar helemaal geen pad is. Dat geeft mij hoop en vertrouwen bij al het werk dat er te doen is op deze aarde, het geeft ‘een onuitsprekelijke zin’ aan al ons falen en ons ‘rustloos zoeken en verdwalen’, zoals de dichter Jan Wit schrijft in een lied.

Via de Verhalenpraktijk, waar iedereen welkom is, zal ik vooral luisteren. Ik luister graag, leg snel verbanden en kijk creatief naar hoe iets anders, liefst beter, kan. Hoewel ik veel van woorden houd, heb ik tijdens mijn opleiding tot psychosociaal therapeut geleerd dat woorden lang niet alles zeggen. Ze vormen maar een stukje van het geheel. Daarom gebruik ik in een therapiesessie alles wat van pas komt - dat kunnen weggewaaide takjes zijn, een verdwaalde paperclip of een wolkje stof. Vouwblaadjes, poppetjes, krijt… Want wat waardeloos lijkt, is in werkelijkheid nogal eens kostbaar.